عقیده ها

آدم وقتی وبلاگ دیگرانو میخونه یه کم گیج میشه!! آدمها چقدر عقیده های مختلف و متفاوتی دارن، گاهی که در مورد موضوعی اختلاف عقیدهامو با عقیده شخص دیگه میبینم....با خودم میگم آیا واقعاً عقیده من درسته یا اون؟! اصلاً کی یا چی میتونه درستی و حق بودن عقیده های ما رو ثابت کنه؟! حالا در مورد هر موضوعی مثل خدا ،سیاست ، دین، ازدواج،گرایش های جنسی، خصویت های فردی ....و خیلی چیزای دیگه !!

وقتی هر کسی فکر کنه عقیده خودش درست و بی نقص هست پس چطور معیاری برای درستی عقیده ها میشه پیدا کرد؟!

به نظر من فرهنگ و دین غالبِ هر کشور ، شهر و خانواده رو عقیده های ما تأثیر خیلی زیادی دارن ...شاید این عقیده ها با بالا رفتن سن و باز شدن دیدمون نسبت به دنیای اطرافمون تغیر کنه ،حالا یا مثبت یا منفی! همینش برام سوال ِبی جوابه که چطوری میشه فهمید این تغیر عقیده ها در جهت مثبت پیش میرن یا منفی؟!

وقتی یه دانشمند یا یه فیلسوف بعد سالها علم اندوزی و تجربه میبینه عقیدش در مورد مسأله ای غلط بوده پس من چه نتیجه گیری باید بکنم؟ که معیار درستی یا نا درستی یه عقیده عقل نمیتونه باشه؟! احساس! احساسم میتونه دخیل باشه در عقیده هامون !ولی من دنبال معیار درستی و نا درستی هستم نه عوامل شکل گیری یه عقیده! شاید یکی بگه معیار دین و حرف خداست ! ولی معیار درستی خدا و دین چیه؟ در مورد این که خیلی از عقیده ها و دستورات دینی در قرآن اُمده که ما شرقی ها داریم ازشون استفاده میکنیم ،دانشمندان و محققان غربی با علم ثابت کردن! یعنی معیار درستی یه عقیده رو با اثبات علمی یا دینی میشه فهمید؟

ولی باز هم آدم هایی رو دیدم که به این وجود به خدا اعتقادی ندارن! به پیامبراسلام و حوادث اون دوران عقیده ای ندارن ولی به اقتدار کوروش و داریوش که هزاران سال قبل تر از پیامبر اسلام بوده و صرفاً به دلیل بزرگ بودن قلمرو فرمانروایشون اعتقاد دارن و حتی افتخار می کنن ! حتی یه خاطره هم از اون ها ندارن بگن ! و همه ما اینو میدونیم که در پس هر کشور گشایی و اضافه کردن قلمرو به کشور خون ریزی ها و ظلم ها شده ،چرا وقتی به فرمانروایی چند صد هزار ساله ایران مینازن به این چیزاش فکر نمیکنن!

خوب این هم عقیده منه! به درستیش اطمینان 100 درصدی نمیدم ولی وقتی فکر کردم به این نتیجه رسیدم. به نظر من محکوم کردن یه عقیده فقط به دلیل اینکه با عقیده ما تناقض داره کار اشتباهی هست! اگر با عقیده ای مخالفیم این وظیفه ماست که در مورد اون عقیده بررسی و تحقیق کنیم.من همیشه اگر با عقیده ای مخالف باشم بهش 1 % درستی میدم و 1 % به عقیده خودم اشتباه! و در موردش تحقیق میکنم! ولی باز هم این تحقیق عقیده کاملا ً درستُ به آدم نشون نمیده!! چون در دنیایی داریم زندگی می کنیم که دورغ و سود جویی وجود داره و هیچ آدمی هم کامل نیست حتی اون شخصی که عاشقش هستیم! دوست دارم بیشتر در این مورد حرف بزنم و یه نتیجه خوب ازش بگیرم امّا تنهایی که نمیشه! به نظرات شما هم احتیاج دارم پس ادامه مطلب بعد از شنیدن نظرات شما ...

علیرضا

بهارِ دل ها

تو بهار باش تا از هر کجا گذر کردی دلها جوانه بزنند و گلهای اُمید سر برآورند...

(علیرضا)

عشق...

به نام آفریننده عشق

خوب ویکتوریا هم به عشقش ، جرُنیمو رسید و من یه نفس راحت کشیدم.
چقدر خوشحال شدم آخر سریال ویکتوریا اینجوری تموم شد.رسیدن آدمها به عشقشون واقعاً تحت تأثیرم قرار میده البته اگه برای این وصال دیگران رو زیر پاهاشون له نکنند و نادیدشون نگیرند.
الان تو این سن خیلی دوست دارم عاشق کسی باشم که اونم عاشقم باشه....من قبلاً تجربه عشقی داشتم و الان تنها ،عشقی می خوام که در جای معقول و مناسب خودش باشه ،نه عشقی که به ضررم باشه و به نابودی زندگیم منجر بشه!
عشق چیزی باید باشه که آدم احساس بهتری تو زندگیش پیدا کنه، نه اینکه زندگیشو از هم بپاشونه....می دونم گاهی شرایطی پیش میاد که باعث میشه چشم و گوشمون بسته بشه و عاشق کسی بشیم که در واقع ،شخص مناسبی برای ما نیست !
من هم به قسمت اعتقاد دارم هم به قدرت انتخاب و اختیار!
امشب خونه یکی از آشنا ها مهمونی رفته بودم ،پسر خانواده بهم گفت علیرضا ها ، تو زن گرفتن شانس میآرن....گفتم خدا کنه اینطور باشه ...مادر ِ خانواده گفت همه ی علیرضا ها آدمای خیلی شیرین و خوبین....با خودم گفتم نمی دونستم اسمی که مادرم رو من گذاشت انقدر فواید داشت ...
خوب برگردیم سراغ بحثمون ...دوست دارم قبل از اینکه ازدواج کنم عاشق همسرم باشم و از این اطمینان داشته باشم که اونم عاشقمه چون زندگی بدون عشق برای من بی معنی ِ! و یه عمر قرار با همسرم زندگی کنم.
شاید عشق مهمترین موضوع زندگی نباشه ولی عشق ِ پاک و خالص درمانگر ِ همه مشکلات ِ زندگی میتونه باشه.
زندگی سخته! امّا وجود کسی که عاشقش باشیم در کنارمون تحمل سختی ها رو راحت تر میکنه! الا ن یه مطلبی داشتم میخوندم درباره فواید بوسه! چیزایی نوشته بود که تا حالا نشنیده بودم ،شاید 2 تا عاشق که همدیگه رو از روی عشق و محبت میبوسند این چیزا رو ندونند! که چقدر این بوسه ها می تونه رو روح ، جسم و زندگیشون تأثیر ِ مثبت بزاره!
اُمیدوارم همه آدمها در زندگیشون یه عشق پاک و بی آلایش رو تجربه کنند و لذت عشق واقعی رو بچشند ،عشقی که به زندگیشون آرامش میده و دلچسب ترِش میکنه.

(علیرضا)

گذر سالها...

سال ها چه زود از کنار ِ چشمانمون می گذرن....آنقدر زود که بزرگ شدنمونُ متوجه نمی شیم. یه روزی سال ِ 89 خیلی برام دور بود امّا الان فاصلش با من ، تنها دو روزِ !
به پشت سرم که نگاه می کنم پر از خاطره ،تجربه ، شادی و غم می بینم که همشون سخت یا آسون ،شیرین یا تلخ ،خوب یا بد گذشتند.گاهی دلم برای بعضی از روزها تنگ میشه و بعضی از لحظه ها هم خوشحالم می کنن.
به دور و برم که نگاه می کنم می بینم خیلی از آدمها بی خیالن و بدون تأمل از کنار اتفاقات و مسایلی که داره تو دنیا رُخ میده ،سال ها رو یکی پس از دیگری کهنه میکنند و جلو می رن.چرا این آدمها به اون مردمانی که در بدبختی و رنج زندگی می گذرونن ،فکر نمی کنن و به کارهای کثیف و بی رحمانشون ادامه میدن !؟ مردمانی که تو سیل،زلزله،جنگ ،خانواده و عزیزترین افراد زندگیشون ،خونه و سرپناهشونُ از دست دادن.....حتی نمیتونم خودمُ جای اونها بذارم !
واقاً خدا رو به خاطره تمام لحظه هایی که ازش سلامتی ِ خودم و خانواده و دوستانمُ خواستم و بی منت برآورده کرد،شکر میکنم .خدایا به خاطره تمام لحظه های زندگیم،حتی لحظه های بدش ازت ممنونم ،چون میدونم تو هر ثانیش حضور داشتی و به فکرم بودی.می دونم که اون لحظه های بد که من اسم ِ بد روش گذاشتم شاید خوب و به نفعم بودن که من از نفعش بی خبر بودم!
خدایا در کل سالی که گذشت ،سالِ خوبی برای من بود ازت ممنونم و از تمام آدمهایی که نقش خوبی تو زندگیم داشتن حتی اون آدمهایی که برای من کار مثبت و خوبی انجام دادن و من از کارشون بی خبر بودم.
خدایا امیدوارم سال جدید هم همیشه تو قلبم باشی و ازت غافل نشم ،از تو خواسته هامو می خوام چون تو تنها کسی هستی که نگفته از خواسته هام با خبری و قادر به برآورده کردنشون هستی!و صد البته خودم هم بیشتر تلاش میکنم. ازت می خوام زندگی تمام آدمها رو شیرین کنی ..می دونم خواسته بزرگیه...امّا دوست دارم تمام همنوعانمُ خوب و خوشبخت ببینم.
....یه کم خوب بودنو خوب زندگی کردن چیزی از ما کم نمیکنه ...وقتی خوب زندگی کنین و احساس کنین آدمِ خوبی هستین حداقلش خودتون احساس آرامش می کنین علاوه بر اینکه آدمهای اطرافتون هم از وجودِ خوبتون بهره میبرن!

برای از بین بردن ِ غرور ،حسد ،دروغ ،خیانت ،فحش دادنُ بد دهنی ،شکستن قلب دیگران،بردن آبروی دیگران ،فساد ،شکستن حرمت ها ،ظلم ،کُشتن ِنامردی ها و دو رویی ها .....و هزاران بدی دیگه که همه ازش با خبرن ،یه نفر به تنهایی نمی تونه نتیجه ای بگیره،اگه همه از خودشون شروع کنند و تنها حرفشو نزنند بلکه عمل کنند نتیجه میده!آدمهای خوب هم زیادن ولی دستشون تو دست هم نیست و دلهاشون با هم نیست پس خوبیشون هیچ قدرتی نداره!من برای آروم کردن دنیا و ایجاد صلح و دوستی رو زمین و نابود کردن بدی ها خیلی خیلی کوچیکم.امّا این دلیل نمیشه از خوب بودن و خوب زندگی کردن و رسیدن به هدفهام دست بر دارم.

از ته ِ قلبم آرزو می کنم همه چیز برای همه روبه راه بشه...
***عید نوروز و سال جدید مبارک***علیرضا28/12/1388

شروعی دیگر

سلام ،علیرضا هستم و به خواسته دوست عزیزم یعنی نویسنده اصلی این وبلاگ من هم از این به بعد گه گاهی می نویسم.
موضوع برای نوشتن تو ذهنم زیاد دارم اما خیلی وقته که دستم به قلم نرفته،آخه قبلنا زیاد می نوشتم ،حتی کاغذ واسه نوشتن کم می آوردم و از دفترهای درسیََم ورق قرض می کردم.امّا درس و دانشگاه و مشغله های دیگه باعث شد یه مدتی از نوشتن فاصله بگیرم به حدی که دفتر خاطراتم باطریش تموم شد و عقربه هاش ایستاد.تا اینکه دوستم لطف کردو این فرصتُ برام فراهم کرد تا دوباره بنویسم.
الان قصد دارم درباره چیزی حرف بزنم که برام مهمترین هست تو زندگیم....وجودی که منو آفرید ...خُدا
همه ی ما به خالقمون و اینکه کیه و چطور ما رو آفرید فکر کردیم حتی وقتی 5 ، 6 سالِمون بود،اون موقع ها چیزهایی از مادر و پدر و معلم هامون درباره خُدا شنیدیم که ما رو بیشتر به فکر فرو می بُرد....گاهی به نتیجه ای نمی رسیدیم و شور شوق کودکانه باعث می شد از فکر کردن دست برداریم و مشغول بازی بِشیم.
یادمه وقتی خیلی سِنَم کم بود فکر می کردم خُدا یه دایره خیلی بزرگه ...راستش هر چی که خوب بود تصوری دایره وار و بدون ِ زاویه ازش داشتم.قدرت ِ حفظِ خاطراتم خیلی زیاده...یادمه وقتی مهد کودک می رفتم بعضی اوقات با دوستامون در مورد خدا حرف می زدیم؛یه پسره میگفت
خُدا یه جای ِ خیلی سیاه هستش که اونقدر اونجا سیاه ِ هیچکس خُدا رو نمی تونه ببینه! یکی میگفت خُدا شبیه ِ یه مگس ِ خیلی بزرگه...و خیلی نظرات ِ دیگه که محصول ِ خیالبافی خود ِ بچه ها یا تصّوراتِ والدینشون بود.منم به بچه ها حرفای ِ مادر و پدرم ُ می گفتم،اینکه وقتی میگیم خُدا بزرگه منظور ابعاد و اندازش نیست بلکه بزرگی ِ اراده و قدرتش و مهربونیشه! اینکه وقتی میگیم دیده نمیشه به خاطره اینه که جسم نداره!
......از اونجایی که ما انسان هستیم و علاوه بر روح جسمی داریم که اونو بیشتر از روحمون درک می کنیم،برای ِ هر چیزی که فعل ، اختیار ، اراده و قدرت داشته باشه چیزی شبیه جسم برای اون قایل می شیم؛ پس اینکه گفته میشه خدا بدون جسم هست و دیده نمیشه ،طبیعی هست که خیلی آدما به خدا اعتقادی نداشته باشند.امّا خیلی ها هم با این وجود به خدا اعتقاد دارند چون در وجودشون حسِش کردن ، حالا هر کسی به نحوی....یکی با شفا پیدا کردن از یه بیماری نا علاج، یکی با موفقیت تو زندگیش ....یکی با مردن و دوباره زنده شدن....و...
و من خُدا رو در تمام ِ لحظه های زندگیم و در تک تکِ اجزای اطرافم حس کردم....فاصله؟ فکر نکنم فاصله زیادی با من داشته باشه،خیلی هم نزدیکه ،نزدیک ترین جا ....تو قلبم....چطور می شه که وجود نداشته باشه؟؟ وقتی بهِش فکر می کنم اشکی از دریاچه قلبم به جریان می اُفته و از دریچه ی تنگ و باریکِ چشمم جاری میشه،اون اشک اونقدر گرم و سوزان ِ که می شه گرمای ِ عشق ِ خدا رو حس کرد و چه چیزی شیرین تر از داشتن ِ این حس....! چه بسا این حس خیلی زیبا تر از دیدن ِ بصری خداست.هیچ کس نمی تونه این حس ِ فوق العاده ُ به دیگری منتقل کنه جز خود خُدا.
قبل از اینکه بنویسم سرم به شدت درد می کرد ونمی دونم چطوری دستم به نوشتن رفتُ از خدای مهربونم دارم می نویسم ،حتی سر دردم هم خوب شد ....حتی فکر کردن به خُدام شفای منه ....خُدایا حرف هام درباره تو و با تو هیچ وقت تمام نمیشه....دوسِت دارم.
علیرضا

هی..."بشنو از نی چون حکایت میکند"

اوووف....

گاهي چقدر سخته بخواي منظورت رو به يکي بگي.بيان بعضي حرف ها مثل اجراي يه برنامه ي کامپيوتري ميمونه،با اينکه فقط از صفر و يک تشکيل شدن اما براي اجراي اونا بايد استپ به استپ جلو بري تا نکنه يه جا هنگ کنه يا درست اجرا نشه!

حتي بايد جايي که اونو نصب ميکني هم جايي باشه که گنجايش اون برنامه رو داشته باشه...

به اشکان ميگم نگو "فکر کن..."اما واقعا فکر کن اگه بخواي از چيزي
مثل رابطه با يه شخص با کسي بحث کني،آيا ميشه بدون هيچ زمينه اي حرف بزني؟!
حالا چرا اينا رو گفتم؟! به همون دليلي که هرکي داره اين متن رو ميخونه
و از خودش ميپرسه "خب حالا که چي؟"(بگذریم از افرادی که فقط عادت به خوندن اول و آخر یه نوشته دارن (-; )
اما جاي اينکه اين سوال رو بپرس ميتونه بگه "خب ميرم پست قبلي يا قبلي هاشو ميبينم ببينم اين داره در مورد چه موضوع هايي بحث ميکنه که الان به اينجا رسيده!
حالا واسه اينکه اذيت کنم ميگم;روابط آدما با هم خيلي پيچيدست...
دوست داشتن آدما،هم،پیچیدست!چون هرکسی جای گاه خودش رو داره...
اما از همه ی اونا پیچیده تر درک آدمها از موقعیت کسی دیگست...
اون کس میتونه بهترین دوستت باشه یا حتی یه بیمار که برای در اصل برای پیدا کردن خودش به یه روانکاو مراجعه میکنه...

گاهی حوصله نداریم بشینیم تا یکی بخواد مطلبی رو بهمون بگه،چون در لابه لابی اون حرفا چیزهایی عنوان میشن که فکر میکنیم مزخرفه و یا بی ربط!در صورتی که از بس بی رقبتی نشون میدیمو توو دلمون میگیم "بابا آخرشو خوش است"که خودمون رو از متن اون قضیه دور میکنیم و بی شک نتیجه گیریمون هم به درد عمه ی گرامیمون میخوره!خلاصه اینکه درست وقتی که توو حس گفتن حرفی هستی یا دلت میخواد با گفتن چیزی بار سنگینی از رو دلت برداشته بشه،جوری میشه که اگه به طرفت مربوط نباشه از گفتنش پشیمون میشی و اگه هم براش مهم یا بهش مربوط باشه،بیا و درستش کن یا از اول بگو،تازه اگه حوصله یا فرصتش باشه...

آقا،خانوم، اگه حس خوندن یه مطلب یا شنیدن یه حرفیو نداری پس از اولش یا نخون یا نشنو...

بعله.ه.ه.ه...گفتن و شنیدن یه چیزایی داغش خوبه...

بنویس...

دلم واسه وبلاگم سوخت گفتم بیام یه چیزی بنویسم!

آخه دست ودلم به نوشتن نمیره وگرنه که کلی چرت و پرت واسه گفتن دارم...
ه.ه.ه.ه...افسوس میخورم که دوستای الانم رو چرا 2سال پیش نداشتم!که شاید اگر هم داشتم،قدرشون رو ندونستم...
اسم نمیبرم ولی میدونن که دوسشون دارم...
چه خوبه در کنار دوست آرام شدن...دوستی رو لمس کردن و محبت رو هدیه دادن و نه گدایی کردن...
چه خوبه که احساس نکنی فقط به خاطر براورده شدن هوس و نیاز دوستت دارن..
توو این دوره زمونه نمیشه کسی رو به آسونی تست کرد که ممکنه خیلی گرون تموم بشه اما باید ریسک کرد و کمی اعتماد!
هنوز هم خوب هست و خواهد بود اما باید خوب گشت...
سعی میکنم زود بیام به این کلبه ی مجازی سر بزنم :)

به سوی ظهور !

راستش از بس به نوشتهام گفتن خاطره که خودمم نمیدونم دارم از چی مینویسم!والا..
داشتم با اینترنت ور میرفتم که مامان گفت پاشو برو مولوی پرده رو بگیر.از بس گفت تا منم پاشدم و رفتم.حمیدم پیچوند و نیومد!
ماشین و گذاشتم نزدیک BRT و جاتون خالی سوار اتوبوس شدم و مسافرت درون شهریم شروع شد...

از همون اول که سوار اتوبوس شدم،دوربینام کار افتاد و آی چش چرونی کردم...از شانس من به هر طرف نیگاه میکردم بیشتر به عظمت خدا پی میبردم.یاد سوره ی الکیس افتادم"و در مسیر شما کیس ها آفریدیم تا همواره به یاد ما باشید"
خلاصه توو مسیر رفت و برگشت کلی از این سوره های مبارکه به خاطرم اومد و باعث شد تا با بعضی از همون ها هم صحبت بشم(بر فکر بد لعنت)..داشتم با خودم میگفتم BRT اونقدرها هم بد نیست که من ازش میترسیدم!البته ترس که ندارم،همش شوق وصال زود هنگامه!آخه همین چند ماه پیش بود که منو یکی از آشناهامون میخواستیم بریم جام جم(ره) که گفتم علیرضا بیا سر جدت با ماشین نریم که اصلا حوصله ی ترافیک رو ندارم!واسه همینم رفتیم سر خیابون آیت الله مطهری(عج) که سوار BRT بشیم و بریم سمت پارک ملت.خیر سرم حسابی هم ژیگول کرده بودم،از موی سیخ سیخی تا یقه دلبریو...
نشستیم توو اتوبوس و یعد چندتا استگاه یه جا واسه 2تامون جور شد.نشستیم ور دل هم و منم از اینکه الان میرسیم و اونجا و فلانو بیساره میگفتم که چشمم افتاد به 2تا یرادر کت و شلواری که پیش هم نشسته بودن و هی منو علیرضا رو دید میزدن.
یکیشون گلاب به روتون شبیه آلت الله احمدی نژاد بود و فقط یکم ریشش بلندتر بود!آقا از همونجا انگار که بهم الهام شده باشه که اتفاقی میفته دلم هی میشورید!
تا اینکه....ما به ایستگاه ونک رسیدیم.

اون 2تا آقای مهترم میخواستن پیاده بشن که یکیشون با 2تا پسر خوش تیپ پیاده شد و اون یکی هم به ما اشاره زد که بفرمایید پایین که باهاتون کار دارم!

جان؟!!!

همون جا بود که شصتم خبردار شد که آقایون از سربازان گمنام امام زمان هستن که مثل خود اون حضرت لا به لای مردم،بدون اینکه شناخته بشن حرکت میکنن و دست نیازمندانی همچون ما رو میگیرن و به همون جایی میبرن که فقط خود آقا میدونه!

بله...خلاصه تا اومدیم به خودمون بجنبیم و دست حاجت بالا ببریم،خود ایشون لطف کرد و برای تبرک دستی به صورت من کشید که برق 3فاز ازم پرید!
بعد از اینکه پیادمون کردن،برای اینکه مردم منتظر رو از حضور نورانی اون 2عزیز با خبر نکنیم،ما رو با عجله به سمت قدمگاه حضرت راهنمایی میکردن.بعدا فهمیدم که اون پسرای خوش تیپ هم از یاران حضرت بودم که لباس جوانان امروزی رو پوشیده بودن و زودتر از اتوبوس پیاده شدن تا نکنه یه وقت ما تاب دیدن حضرت رو نداشته باشیم و نخوایم بریم!
یکی از برادرا هی میگفت شما"خب...ماشین آتیش میزنی!!!هان...؟؟"
گویا قسط داشتن مارو به پشت پرده ی غیبت ببرن اما خب،اون شب قسمت ما نشد...

بعد کلی تبرک دست و پای عزیزان که نثار ما میشد و الفاظ و دعاهای الهی که به ما دادن،بلاخره تونستیم از برادران جدا بشیم و به راهمون ادامه بدیم.البته پیاده!

توو راه کلی به خودم فحش دادم که چرا درست امروز که خلوت بود ماشین نیاوردم!

گفتم دیگه سوار BRT نمیشم.اما بعد اون بازم سوار شدم.اما انگار اونقدرها هم بد نیست...

...تولدت مبارک...

9اسفند 1388

امروز تولد یه دوست خوب بود...

یه دوست جون خوب که دلم واسش یه ریزه شده!

عزیزم الهی 100ساله بشی***تولدت مبارک*** 

نقش بر آب...

بارها و بارها شده که احساس کردی دلت شکسته اما دلیلش مبهم بوده...

گاهی انتظاراتی از افرادی داریم که اصلا دلیلی براش وجود نداره!

بعضی وقتا هم بازتاب عمل خودمون هستش که باعث شکستن دل و غرورمون میشه.

به نظر من غرور چیز خوبی نیست و باید شکسته بشه ولی...ولی برای کسایی که ارزشش رو داشته باشن،دوسمون دارن و دوسشون داریم!نمونش کسی که سالها باهات دوست بوده و از دوستیش لذت میبردی،و سر مسئله ای باهم قهر کردید.

چرا باید منتظر شد تا اون پا پیش بزاره.شاید اون هم همین حس رو داره!اونوقت چی میشه؟!

اینجاست که بعد مدتها وقتی به پشت سرت نگاه میکنی میبینی پر از این دوستا بودن که بخاطر غرور از هم دور موندین...

و اونجاست که دلت از خودت میشکنه که چرا!

چرا زمانهایی رو ک میشد جای قهر و کینه دوست بود و اذت برد رو به راحتی با غرور گره زدیم و به اعماق اقیانوس کینه فرستادیم و جای سابقه ی دوستی،سایقه ی قهر رو بالا بردیم...

بر عکس چشم باز میکنیم و میبینی ماها و یا سالها با افرادی دوست بودی که تنها شریک شادی های تو بودن و وقتی دلت میخواد تکیه گاه اشکات بشن،پیداشون نمیکنی...

 کاش میدونستیم نقش خاطره هامون رو کجا بزنیم...!!!

میشه جبران کرد،اما زمان منتظر جبران ما نخواهد شد !!!

ردپای دوست...

به دورو برم که نگاه میکنم،چیزی ورای سابقه ی دوستی نظرمو جلب میکنه...

یکی سالها باهات دوسته اما درکش نمیکنی...یکی سالها همدمته ولی درکت نمیکنه...

یکی رو تازه آشنا میشی ولی انگار سالهاس بهش نزدیکی...یکی رو ندیدی اما دوسش داری...

توو زندگی همه ی ماها این تجربه بوده و هست و خواهد بود...

میتونه یه همسایه،یه همسفر ویا به قول امروزی یه دوست اینترنتی باشه...

باز هم تکرار میکنم که ما روابطی رو خوشایند میبینیم که ازش لذت ببریم و برخی از نیازهای درونیمون رو ارضا کنه...

نمیفهمم چرا بعضی ها اصرار دارن که نباید از دوست،هیچ توقعی داشت!

اینکه ما از کسی نباید طلبکار باشیم به جای خود ولی یه تفاوتی بین یه دوست و یه غریبه باید باشه!
همینطور یه دوست معمولی با یه دوست صمیمی و...
همین براورده شدن توقعات منطقی از سوی 2طرف هستش که درجه ی دوستی رو مشخص میکنه!
اینکه بعد ماه ها یه دوست هم دوره ایه مدرسه یا دانشگاهت،بدون هیچ توقعی باهات تماس میگیره و احوالت رو میپرسه خیلی خوشحال کنندس،ولی وفتی به اصطلاح صمیمیترین دوستت بعد چند روز حتی جواب زنگتم به زور میده به همون اندازه ناراحت کنندس و وقتی نوبت به مقایسه میشه،فقط اسم از سابقه ی دوستیه...
توو دنیای ارتباطات هستیمو گاهی دوستت برای خبر دار شدن از تو سراغتو از دیگری میگیره!
ادعای دوستی رو میبینن اما گوشیه موبایل و تلفن رو توو دست خودشون نمیبینن که حتی یه اس ام اس خشک و خالی به خودت بدن!
به هرحال وقتی از دور نگاه میکنم میبینم دلیل هر توقعی یه چیز دیگه هم هست و اون توقع خود طرف هست!
اینکه اصرار داشته باشیم صمیمی هستیم...
چه بسا افرادی صمیمی،که هرگز جز ادای بی منت رسم دوستی،در کنارمون هستن و ما ازشون لذت میبریم،بی اون که بدونیم دوسمون دارن و قدرشون رو بدونیم...
الان مجریه تلویزیون جمله ای رو گفت که انگار داشت به نوشته هام نگاه میکرد!
حکمت دوستی به کنار هم بودن نیست،بلکه به یاد هم بودنه....

دوران گذار...

خیلی فکر کردم که چی بنویسم!

  هی نوشتم...هی پاک کردم...

آخه دیگه خسته شدم بس که از یه عشق بی حاصل نوشتم و به قول خودش آب در هاون کوفتم...

 نمیدونم والا چرا بعضی ها مثل من دنبال یه سوژه میگردن که خودشون رو سر کار بزارن و اسباب ناراحتی رو واسه ذهنشون فراهم کنن!...

به نظرم هر آدمی توو زندگیش دوران خاصی رو تجربه میکنه که نه تنها با گذشته اش فرق داره،بلکه آغازی برای آینده ای متفاوت هست...

گفتی شتابِ رفتن من از برای توست،آهسته تر برو که دلم زیر پای توست...
با قهر می گریزی و گویا که غافلی آرام سایه ای همه جا در قفای توست...
ای دل نگفتمت حذر از راه عاشقی رفتی،بسوز اینهمه آتش سزای توست...
جستم از دام به دام آر گرفتار دگر من نه آنم که فریب تو خورم بار دگر
شد طبیب من ِبیمار مسیحا نفسی تو برو بهر علاج دل بیمار دگر

خیلی وقت بود که باید این بت رو میشکستم!
دیر هست اما پشیمون نیستم...
چون باعث شد تجربه های زیادی به دست بیارم...
اینکه قدر کسایی رو که دوسم دارن رو بدونم و سعی نکنم دل آدمی رو بشکنم..
همینطور بفهمم شکست عشقی پایان زندگی نیست..و
ساده بگم،مرگ نیست..!
میشه باز هم دوست داشت و عشق ورزید...میشه دوباره ساخت و دوباره معنا داد....
نوشتهای گذشتم رو پاک نمیکنم،چون میخوام سند ظلمی باشه که 2سال به دلم کردم...
عشقی که به پاکیش قسم میخورم و هرگز هوسی به دلم راه ندادم...

روم به جای دگر،دل دهم به یار دگر،هوای یار دگر دارم و دیارِ دگر
به دیگری دهم این دل که خوار کرده ی توست،چراکه عاشق نو، دارد اعتبار دگر...
خبر دهید به صیادِ ما،که ما رفتیم به فکر صید دگر باشدو شکار دگر
تا کی جفا کشم زتو ای بی وفا برو!بگذاشتم به مدعیان مدعا برو!
دشمن نکرد آنچه تو کردی به دوستی،بیگانه ام دگر،برو ای آشنا،برو!
امید صلح نیست دگر،نیست،نیست،نیست منشین؛ برو..برو..برو ای بی وفا،برو..!

ه.ه.ه...
سکوت بهترین فریاد هاست......

هوا بس ناجونمردانه سرد است...

میگن تا بچه گریه نکنه پستونک دهنش نمیزارن،یا یه چی توو همین مایه هاس دیگه...

بعضی نیازها هست که نمیشه به زبون آورد!

بگم بغلم کن...بگم ببوس...بگم نوازشم کن...بگم بهم بگو که دوسم داری...و...

خب اگه قرار باشه بگم که میرم یه رباط میخرم!

اوه...جالی خودم خالی...

چه چیزا که توو این چند روز ندیدم و نشنیدم و نخوندم...

حوصلم سر رفته!دیگه حتی باید به خودمم التماس کنم تا دستی به سرم بکشه...!
هرچی هم خوب باشی و مهربون،فقط کافیه یه کارت به مزاج دیگری خوش نیاد...
ه.ه.ه...یخ کردم!نمیدونم از سردیه هواست یا سردیه آدما....

سایه های خیال

ای بابا...

دیگه دل و دماغ حرص و جوش خوردن ندارم!

به هرکی اینو گفتم میگه،حتما سرت به جایی خورده..!سالمی؟حالت خوبه؟!

خب چی بگم؟!چی دارم که بگم...از کجاش بگم..؟!

هه...فقط گاهی یواشکی با یه ادی غریبه میرم سراغ پنجرش و یه فوضولی توو پروفایلش میکنم...

بعدشم پشیمون میشم!

ه.ه.ه...من که نیستم ببینم چی شده،ولی از نوشته هاش که تغییر میکنه میفهمم باز یه آدم جدید وارد ذهنش شده...

توو این 2سال،کم نبودن افرادی که دوستشون داشتم ولی ترسیدم باهاشون یه رابطه ی عاطفی شروع کنم!

الانم هستن...

قبلا هم گفتم که همیشه دیر میرسم...همیشه یه جای کار لنگ میزنه...وقتی هم هیچ مشکلی نباشه،دیگه واقعا شک میکنم...!!!

چقدر سخته وقتی کسی رو دوست داری ولی مجبوری پنهان کنی!بخاطر خودش و به خاطر خودت و چون دوستش داری...

به خاطر همینم گاهی اوقات،بر خلاف میلم اونا رو از خودم روندم تا از طغیان و طوفان اقیانوس دلم در امان نگهشون دارم.!

اووف.ف...توو این دوره زمونه که به قول ترانه ی نیما"عشق یه چیزی مثل کشک و دوغ"،همون بهتر که توو خودم بریزم و پنهونش کنم تا اینکه بخوام دلم و رسوا کنم..

اعتراف میکنم،عکس ظاهرم،خیلی ضعیفم...

بزار لااقل از زخم های یه نفر بسوزم تا بخوام دلمو هزار تکه کنم و هر تکه ش جای یه خجر...

از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست...

ولنتاین...

هی...روز عشق بین المللی هم رسید :) 

نمیدونم به کی باید تبریک بگم!

اما جای اینکه از کسی اسم ببرم،روز عشق رو به همه ی عاشقا تبریک میگم...

چیزی نمینویسم و ترجیح میدم بزارم برای روز عشق ایرانی!
اما امروز یاد یه خاطره افتادم!
یه همچین روزی،دقیقا 2سال پیش،مثل امروز تنها بودم!اما یه تفاوتی داشت و اونم این بود که اون روز عشقم بود ولی در سفر...
امروز داشتم با یکی از دوستام که تووی همون شهر زندگی میکنه حرف میزدم که یاد اون روز افتادم...
حوصلش سر رفته بود و تووی ویلا تنها بود!
هه...تلفن به دست یا با دکمه های هود ور میرفت یا هی اینور اونور و شکایت از تنهایی و اینکه حوصلش سر رفته میکرد...
ه.ه.ه..چقدر ساده بودم که خیال میکردم دلش واسه ی من تنگ شده...اما من آروم بودم...آروم و گوش...
دلم میخواست از توو سوراخ تلفن برم اونور و بغلش کنم و حسابی ببوسمش و هرکاری بکنم تا دیگه احساس ناراحتی نکنه...
به نظرم غم عشق آدم سنگینتر از غم خود آدم حس میشه...!
بگذریم...گذشت...!
ولی یه چیز رو درس گرفتم که همیشه نمیشه به خلوت کسی اعتماد کرد...
بعضی ها وقتی تنها میشن یا حوصلشون سر میره،بهترین بازی که آرومشون میکنه،بازی دل دیگرانه...
شاید این بازی ماها ادامه پیدا کنه ولی همیشه یک بازی خواهد بود...

حباب...

ارزش محبت به استمرار آن است، نه به اندازہ ی آن...
همینطور که نشستی و تنهایی هات رو میشموری،یهو یه دست مهربون یا یه صدای آشنا،میاد و تنهایت رو میخره...
دلت از همه جا پر و شکسته اما یه دل مهربون میاد و یدک کش دلت میشه...
گاهی همون اتفاقی که میخوای میشه،اما گاهی میشه و با خودت میگی کاش که نمیشد..!
همین طور که به بار تجربیاتت اضافه میشه،تازه میرسی به نقطه ای که میفهمی،هیچ چیز ثابت نمیمونه حتی اخلاق آدما...
همه بعد مدت کوتاهی رفتاری رو نشون میدن که دلشون میخواد و اگه خوشت نیاد "راه باز است و جاده دراز...".
قبلا آره اما دیگه واسم عجیب نیست که آدما زود از هم خسته میشن...
دیگه دوستی معنی خاص نمیده...هرکی گفت سلام،دوستته و هر موقع که دلش خواست میزاره و میره...
ماها برای همه چیز وقت داریم اما همیشه وقت کم میاریم...

هه...زیاد برخورد مینم با کسایی که حتی دادن جواب یه sms براشون سخته و میگن مگه ما بیکاریم.کی حوصله داره...

میتونه دوستت باشه،که چند هفته ازت دوره و دلت براش تنگ شده و دلت میخواد خبری ازش داشته باشی،آخرم خودت دست بکار میشی،ولی حتی جوابتم نمیده...
یا کسی که خیال میکنی از تماس تو خوشحال میشه،اما در واقع تو رو مزاحم میدونه...
نمیشه خیال کرد که این وسایل و امکانات برقراری ارتباط بین افراد وجود نداره!
امکاناتی که در بیشتر شرایط امکان استفاده ازش رو داریم اما نمیخوایم!و هزار و یک بهونه داریم!
smsی که نمیرسه،چتی که چراغمون خاموشه،زنگی که صداشو نشنیدیم،تلفونی که ما حموم بودیم و...
والا دیگه جواب sms رو حتی اگه دنیا هم کار داشته باشیم،اگر طرفمون رو 2زار ارزش براش قایل باشیم،میشه حداقل تووی دستشویی هم جواب داد(نکنید!گوشیتون میفته بدبخت میشید،خواستم بگم خواستن توانستن است:) ).
خلاصه اینکه به نظر من کیفیت یه رابطه به نزدیک بودن افراد به همه،نه لاف دوستی زدن و انجام رفتارهای خوشایند گذرا...
بازم یه حرف قدیمی از خودم که اگه تو یه رابطه شناخت و معرفت نباشه،مثل حبابی میمونه که با هر اتفاقی میترکه!با تمام زیبایهاش...

به امید آزادیت،ایرانم...

همرزمانم

مرگ یا زندگی

My Heart

سلام خوبی دلم؟

روم سیا...خیلی مدته که باهات حرف نزدمو حالتو نپرسیدم!
آخی...بمیرم الهی....چرا اینقدر پیر و شکسته شدی؟؟!!!!
یه زمانی صاف و یه دست بودی،اما حالا چقدر تیکه تیکه و وصله پینه....
بمیرم برات،چرا تحمل میکنی...چرا نمیخوای مثل دوستات باشیو به خودتم فکر کنی...
من چه کاری از دستم بر میاد؟!برو توو آینه یه نگاه به خودت بنداز...
ساده...بدون آرایش...بدون رنگ...
کاش تو هم مثل دوستات به خودت میرسیدیو شیک میشدی...
به جای این زخم ها و وصله ها،هزار نقش و نگار رو تنت کار میکردی...
هر بار که سرک کشیدم،دیدم با تمام خستگیت،داری گوشه های لب پر شده ی دل دیگری رو صاف میکنی و بهشون روغن جلا میزنی...اما پس کوشن؟!کجا رفتن؟!
هیچ کدوم تنها نیستن،حتی اونا که...
هان؟چیه؟باشه،فریاد نزن سرم...باشه...باشه...
شرمندتم :( میدونم منم خیلی خیلی بهت بد کردم...اصلا همش تقصیر منه...
تمام جای پاهایی که روی بدنت نقش بسته رو من باعث شدم.
حق داری اگه هرچی بارم کنی و بد و بیراه بهم بگی...
ه.ه.ه...میخواستم تنها نباشی،اما تنهاترت کردم و تو رو که با ارزشترین دارایی زندگیم هستی رو به راحتی به دیگری هدیه میدادم...
آخ.خ.خ....وایسا ببینم اینجا چی پیدا میشه که مرهمت بشه...
آم.م.م...دود سیگار!بوی الکل.اما نمیدنم شربت محبت چی شده!؟
هی؟!صبر کن ببینم...دستات یه بوی عجیبی میدن..!آره،خودشه :( !چرا نفمیدم!پس روغن جلا نبود...

روزگار مبهم

از چی میترسی؟اینکه دل ببندی یا دل ببندن بهت؟!
خب چه اشکالی داره؟
چه بسا گاهی از کسایی که دوسشون داری دور میشی،که مبادا وابسته بشی...

به نظر این کار،یه جور فرار و دور شدن از خودت نیست؟!جنگ با احساسات درونت...

خب وابستگی چه ایرادی داره؟بخوایم یا نخوایم،اگه دلمون یه جا گیر کنه،وابستمونم میکنه!

ما برای کی زندگی میکنیم؟ خودمون یا اطرافیانمون؟(پدر و مادر یا فامیل)...

همین زندگی کردن برای دیگرانه که باعث میشه جای پرورش احساساتمون اونا رو سرکوب کنیم...

به نظرم این در مورد همجنسگراها بیشتر صادقه که به خاطر ترس از آینده ای مبهم،هم با احساسات خودشون و هم دیگران خواسته یا ناخواسته بازی میکنن...

تا حدودی حق میدم اما میشه بهتر دید و بهتر عمل کرد و تا جایی که ممکنه سعی کرد برای خودمون زندگی کنیم..

زندگی کوتاه و ارزشمنده...

من از پروانه بودن ها،من از ديوانه بودن ها...

من از بازي يک شعله سوزنده که اتش زده بر دامان پروانه نمي ترسم!

من از هيچ بودن ها،از عشق نداشتن ها...

از بي کسي و خلوت انسانها مي ترسم!

من از عمر رفاقت ها،من از لطف صداقت ها...

من از بازي نور در سينه ی بي قلب ظلمت ها نمي ترسم

من از حرف جدايي ها،مرگ اشنايي ها...

من از ميلاد تلخ بي وفايي ها ميترسم!

باز چیه؟!

همه چیز دست به دست هم میدن و افکارت رو بهم میریزن!
کجاست اون آغوش پاک...
آن احساس شیرین و بی هوس...
نه!نه...همان هوس ...یک هوس با دستان پاک تو...هوس داشتن رویای با تو بودن،با تو موندن،با تو رفتن...
آه...کاش دلم زبانی چون سرم داشت...
نه!نه...شاید اونوقت،آتش جهنم،سرد میشد از خجالت...
شعر نیست...داستان نیست...
اما واقعا کاش میشد دل آدما رو خوند....